Живееме во време кое постојано нè потсетува дека треба да правиме повеќе, да знаеме повеќе, да постигнеме повеќе. Брзината стана дел од секојдневието, а тишината понекогаш ни изгледа како луксуз.

Но, човекот не е создаден само за движење. Како што природата има свој ритам – ден и ноќ, будење и одмор, растење и мирување – така и ние имаме потреба од свој внатрешен ритам.

Балансот не значи дека секој дел од животот мора да биде совршено подреден. Напротив, тој е способност да препознаеме кога сме се оддалечиле од себе и повторно да се вратиме.

Понекогаш балансот е да продолжиме, иако ни е тешко. Другпат е храброста да застанеме. Да кажеме „не“ без чувство на вина. Да си дозволиме одмор без да мислиме дека треба да го заслужиме. Да бидеме присутни со луѓето што ги сакаме, но и да не заборавиме дека и ние сме некој што заслужува наше внимание.

Во современиот свет, каде што постојано сме достапни за другите, можеби една од најголемите форми на грижа за себе е повторно да станеме достапни за самите себе.

Да го почувствуваме здивот. Да забавиме. Да прошетаме без цел. Да уживаме во едноставен оброк, во сонцето на лицето, во разговорот што не мора никаде да нè одведе.

Филозофите отсекогаш нè потсетувале дека добриот живот не се мери само со она што сме го постигнале, туку и со начинот на кој сме го живееле.

Можеби затоа балансот не е нешто што еднаш ќе го постигнеме и засекогаш ќе го имаме. Тој е секојдневен избор. Постојано слушање на себе. Постојано усогласување меѓу она што го бара животот од нас и она што нашата душа навистина го бара.

И можеби токму тука започнува вистинската мудрост – не во тоа да имаме повеќе време, туку да научиме со повеќе смисла да го живееме времето што ни е дадено.

Да не брзаме низ сопствениот живот.

Да бидеме во него.

~ Радувај се! Lifestyle